Omstreeks negen uur elfendertig des avonds zich naar huis begevende en derhalve door de Hofstraat wandelende, bemerkte ik - tussen enkele formidabele bliksemschichten door - een vrouw die, geconcentreerd een telefoongesprek houdende en de desbetreffende telefoon tussen oor en schouder vastklemmende, probeerde een vuilniszak dicht te knopen teneinde tijdig in orde te zijn met betrekking tot de 's anderendaags passerende huisvuilophaaldienst.
Zij - de vrouw, want vuilniszak is mannelijk - had geen tijd om en passant elke voorbijganger (lees: enkel ik) te observeren, daar ze met een eenvoudige opwaartse beweging van het hoofd abrupt een einde zou gemaakt hebben aan haar paroles de nuit. Dit verklaart waarom zij dus na het uitvoeren van de erg onvrouwelijke taak van het vuilniszakdichtknopen plots een individu ontwaarde dat voorbijstapte en, rekening houdende met de alom groeiende maatschappelijke neiging tot angst voor alles-wat-niet-in-mijn-eigen-broekzak-zit en de vele films met zombies, spoken en ongedierte allerhande die zij wellicht al bekeken heeft met een maag vol schrik en flitsende gedachten, het nog niet zo onlogische 'Whoa!' uitstiet. Hierbij werd geen rekening gehouden met het hart van onderstaande, die, onbewust spook spelende, zich eveneens een aap schrok.
Daarop herviel zij meteen in rationaliteit en binnen de seconde werd mij al een verontschuldiging toegeblazen, na dewelke ik mijn weg naar huis vervolgde door de Huidevettersstraat (dat klinkt al een stuk minder vredig dan Hofstraat). Ondanks de toenemende paranoia geraakte ik alsnog heelhuids thuis, om u meteen het relaas te brengen. Heet van de naald!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten