Een verhaaltje...

... dat ik van internet geplukt heb. Ik heb het wel zelf vertaald, dus kan ik mezelf toch nog enige verdienste toeschrijven.

De verklaring van het leven
Op een dag schiep God de hond. God vertelde hem: "Je zal dag in dag uit aan de deur moeten zitten en blaffen naar iedereen die op bezoek komt of voorbijwandelt. In ruil daarvoor geef ik je een leven van twintig jaar."
De hond antwoordde: "Dat is een lang leven om te blaffen. Wat zou je ervan zeggen, mocht ik maar tien jaar leven en je de andere tien jaar teruggeven?" Daar had God wel oren naar.

De volgende dag schiep God de aap en vertelde hem: "Je zal dag in, dag uit de mensen moeten vermaken, kunstjes doen, ze aan het lachen brengen. In ruil daarvoor krijg je een leven van vijfentwintig jaar."
De aap antwoordde: "Vijfentwintig jaar om kunstjes te doen? Dat vind ik wat veel. Wat zou je ervan zeggen, mocht ik je tien jaar teruggeven, zoals de hond?" Daar had God wel oren naar.

's Anderendaags schiep God de koe en vertelde haar: "Je zal dag in, dag uit op het veld moeten zwoegen in de brandende zon, je zal moeten kalven en je melk afstaan aan de boer en zijn familie. In ruil daarvoor wil ik je een leven van wel zestig jaar geven."
De koe antwoordde: "Dat vind ik maar een zwaar leven om zestig jaar vol te houden. Wat zou je ervan zeggen als ik twintig jaar leef en de andere veertig teruggeef?" Daar had God nog wel oren naar.

De volgende dag schiep God de mens. Hij vertelde hem: "Eet, slaap, speel, trouw en geniet van het leven. Ik zal je twintig jaar geven."
De mens antwoordde: "Twintig jaar maar? Kan je mij die veertig van de koe, tien van de aap en tien van de hond er niet nog bij geven? Dan kan ik tachtig jaar leven."
"Goed," zei God, "je hebt erom gevraagd."

En daarom eten, slapen, spelen en genieten we de eerste twintig jaar van ons leven. De daaropvolgende veertig jaar zwoegen we in de brandende zon om onze familie te onderhouden. De daaropvolgende tien jaar doen we apenkunstjes om onze kleinkinderen te plezieren en de laatste tien jaar zitten we aan de voordeur en blaffen we naar iedereen.

Daar zijn we weer

't Is verdorie al bijna twee maanden geleden sinds ik hier nog iets heb gepost. Aeg lendab, zou men in mijn tweede vaderland zeggen. En nog ga ik hier niet veel zinnigs posten. Wel een overzicht van mijn activiteiten in augustus, september en oktober:

- donderdag 23 augustus: op kotjacht in Gent, een kot gevonden, maar afgehaakt na het zien van het contract
- donderdag 30 augustus: op kotjacht in Gent met Nele, niks gevonden (buiten een tante Alice-achtige kotbazin)
- donderdag 6 september: op kotjacht in Gent, niks gevonden
- donderdag 13 september: op kotjacht in Gent met vader, moeder en Mientje, diezelfde tante Alice tegen het lijf gelopen, door haar een uur geënter(tain)d worden, toch maar doorgegaan en een kot gevonden! Voor een van de meest schappelijke prijzen, recht (maar dan ook echt recht) tegenover een tramhalte, waar ik geen geluidsoverlast van heb, vlakbij de faculteit, de Spar en de krantenwinkel... Joepie!
- donderdag 20 september: installatie in mijn kot, wederom met vader, moeder en Mientje
- vrijdag 21 september: introductiedag
- En sinds maandag 24 september: het harde leven van een student in Gent ondergaan. Daarbij horen:
- het filmfestival veelvuldig bezoeken (vijfmaal volstaat voor dit jaar)
- bonnetjes uit de Guidogids in die mate gebruiken, dat ik al meer papier heb uitgegeven dan een land als Uganda op een jaar kan produceren
- regelmatig op en af treinen naar het idyllische Limburg, omwille van huwelijken, verjaardagen en dergelijke. Me daarbij serieus opjagen in het klantonvriendelijke gedrag van de NMBS, hoewel dat zeer gemakkelijk is als je tijdens de spitsuren de trein neemt. Een voorbeeld:
Op vrijdagnamiddag zit je tussen Gent en Brussel met pendelaars, tussen Brussel en Leuven met studenten en tussen Leuven en Hasselt met VERDOMME VEEL studenten die allemaal platter praten dan ik en een rijkere papa hebben (of dat willen ze toch laten uitschijnen).
Op zondagavond sta je tussen Hasselt en Leuven met VERDOMME NOG MEER zittende studenten die allemaal platter praten dan ik en een rijkere papa hebben. Of dat toch willen laten uitschijnen. Tussen Leuven en Brussel is er kans om een zitplaats te bemachtigen op vertoon van uw spierballen en zakmes. Tussen Brussel en Gent is het heerlijk rustig, maar dat is onvoldoende om nog een cursus open te slaan. But we luv tha NMBS, don' we?

Ik zal ook nog eens mijn filmlijst (rechts) bijwerken. Heb weer een aantal pareltjes gezien!
De groeten van aan de Leie,

uw dienaar