In Lelieblank, scharlakenrood (oorspronkelijk 'The crimson petal and the white') staan voldoende Woorden van de Dag om evenveel dagen te voorzien van een dergelijk woord als dat er pagina's zijn (944). Jammer genoeg leest het boek, ondanks de soms ietwat bestofte zinnen, als een trein en heb ik vandaag alweer vijf of zes hoofdstukken en honderd pagina's achter de kiezen. Eén woord vergeet ik echter niet licht: antimakassar, wat zoveel betekent als een kanten vod die in de tijden van weleer op zetels lag om de makassar (haarolie) niet tegen de zetel te laten plakken. Die antimakassars moeten dus uiterst vettige todden (nog zo'n woord uit Lelieblank, scharlakenrood) geweest zijn, maar in vergelijking met de hoerenkasten en hun inwoners, die talrijk flaneren, floreren en fluctueren in dit boek, valt zo'n lor nog wel mee.
U ziet het: Lelieblank, scharlakenrood van Michel Faber is een boek dat u in één ruk (zonder ondergordelige bijbedoelingen) wilt uitlezen, althans, ik toch. Moest ik deze turf niet uitgelezen krijgen vóór 15 januari - wat zeer onwaarschijnlijk is - dan gaat hij mee naar Praag en Tallinn en dan stuur ik hem wel per luchtpost terug naar de bibliotheek. Met een schoon kerstkaartje erbij met Prejeme Vam Vesele Vanoce of Haeid jõulupuehi erop.
Of wat een boek al niet teweeg kan brengen...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten